Akananuru 233

233

அலமரல் மழைக்கண் மல்குபனி வார, நின்
அலர்முலை நனைய, அழாஅல்- தோழி!-
எரிகவர்பு உண்ட கரிபுறப் பெருநிலப்
பீடுகெழு மருங்கின் ஓடுமழை துறந்தென,
ஊனில் யானை உயங்கும் வேனில்,
மறப்படைக் குதிரை, மாறா மைந்தின்
துறக்கம் எய்திய தொய்யா நல்லிசை
முதியர்ப் பேணிய, உதியஞ் சேரல்
பெருஞ்சோறு கொடுத்த ஞான்றை, இரும்பல்
கூளிச் சுற்றம் குழீஇயிருந் தாங்கு,
குறியவும் நெடியவும் குன்றுதலை மணந்த
சுரன்இறந்து அகன்றனர் ஆயினும், மிகநனி
மடங்கா உள்ளமொடு மதிமயக் குறாஅ,
பொருள்வயின் நீடலோ இலர் - நின்
இருள்ஐங் கூந்தல் இன்துயில் மறந்தே!

As copious tears stream from your restless, rain-like eyes / and drench your expanding breasts, do not weep, my friend! / In the summer season when the passing clouds abandon / the glorious region of the vast earth, charred on its back, / devoured by raging fire, so that fleshless elephants languish— / just as crowds of manifold ghouls gathered together / on the day when Utiyañcēral offered a great feast / to honor the elders of unfailing good fame / who had attained heaven with unflagging vigor and horse-warriors of battle prowess— / though he has departed and crossed the arid wilderness, / where short and tall hills join head to head, / he has a steadfast heart, his mind is not confused, / and he will never linger over wealth, / forgetting sweet sleep on your dark, five-part hair!