Akananuru 239

239

அளிதோ தானே; எவன்ஆ வதுகொல்!
மன்றும் தோன்றாது, மரனும் மாயும்-
'புலிஎன உலம்பும் செங்கண் ஆடவர்,
ஞெலியொடு பிடித்த வார்கோல் அம்பினர்
எல்ஊர் எறிந்து, பல்ஆத் தழீஇய
விளிபடு பூசல் வெஞ்சுரத்து இரட்டும்
வேறுபல் தேஅத்து ஆறுபல நீந்திப்
புள்ளித் தொய்யில், பொறிபடு சுணங்கின்,
ஒள்இழை மகளிர் உயர்பிறை தொழூஉம்
புல்லென் மாலை, யாம்இவண் ஒழிய,
ஈட்டுஅருங் குரைய பொருள்வயிற் செலினே,
நீட்டுவிர் அல்லிரோ, நெடுந்தகையீர்? எனக்,
குறுநெடு புலவி கூறி, நம்மொடு
நெருநலும் தீம்பல மொழிந்த
சிறுநல் ஒருத்தி பெருநல் ஊரே!

Piteous indeed! What will become of it?
The public square cannot be seen, and even the trees are fading away—
the great, good village of that small, fine woman,
who, in a short yet lingering sulk,
spoke many sweet words with us only yesterday, saying:
"If you depart in pursuit of wealth so difficult to amass,
crossing many pathways through diverse, distant lands
where, in the fierce wasteland, resounds the clamor of the fight
after red-eyed men roaring like tigers,
with well-drawn arrows held with bow-rests,
have raided an entire village by day and captured herds of cattle,
leaving me behind here in the dreary evening
when women of bright jewels, with dotted painted designs and speckled beauty spots,
worship the high crescent moon—
will you not linger, O noble lord?"