Akananuru 240

240

செவ்வீ ஞாழற் கருங்கோட்டு இருஞ்சினைத்
தனிப்பார்ப்பு உள்ளிய தண்பறை நாரை
மணிப்பூ நெய்தல் மாக்கழி நிவப்ப,
இனிப்புலம் பின்றே கானலும், நளிகடல்
திரைச்சுரம் உழந்த திண்திமில் விளக்கில்
பன்மீன் கூட்டம் என்னையர் காட்டிய
எந்தையும் செல்லுமார் இரவே; அந்தில்
அணங்குடைப் பனித்துறை கைதொழுது ஏத்தி,
யாயும் ஆயமோடு அயரும்; நீயும்,
தேம்பாய் ஓதி திருநுதல் நீவிக்,
கோங்குமுகைத் தன்ன குவிமுலை ஆகத்து,
இன்துயில் அமர்ந்தனை ஆயின், வண்டுபட
விரிந்த செருந்தி வெண்மணல் முடுக்கர்ப்,
பூவேய் புன்னை அம் தண்பொழில்,
வாவே தெய்ய, மணந்தனை செலற்கே.

The littoral woods are now lonely and desolate,
as the cool-winged heron, mindful of its solitary chick
in the large, dark-barked branches of the red-flowered ñāḻal,
flies above the dark backwaters where blue neytal flowers bloom like gems;
and our father has gone out into the night to show the shoals of fish
under the torches of the sturdy boats that struggle across the surge of the deep sea;
over there, mother too, with her attendants, is busy worshipping
and praising with joined hands the cool, sacred shore inhabited by spirits;
and as for you, if you desire sweet sleep
upon her breast with bud-like, shapely breasts resembling the buds of the koṅku,
stroking her fair forehead framed by honey-dripping tresses—
come indeed to the cool, lovely grove of punnai trees thatched with flowers,
in the alleys of white sand where serundi flowers have unfolded with swarming bees,
to unite with her and take your leave!