Akananuru 241

241

'துனிஇன்று இயைந்த துவரா நட்பின்
இனியர் அம்ம, அவர்' என முனியாது
நல்குவர் நல்ல கூறினும், அல்கலும்,
பிரியாக் காதலொடு உழையர் ஆகிய
நமர்மன்- வாழி, தோழி!- உயர்மிசை
மூங்கில் இளமுளை திரங்கக், காம்பின்
கழைநரல் வியலகம் வெம்ப, மழைமறந்து
அருவி ஆன்ற வெருவரு நனந்தலைப்
பேஎய் வெண்தேர்ப் பெயல்செத்து ஓடி,
தாஅம் பட்ட தனிமுதிர் பெருங்கலை
புலம்பெயர்ந்து உறைதல் செல்லாது அலங்குதலை
விருந்தின் வெங்காட்டு வருந்தி வைகும்
அத்த நெல்லித் தீஞ்சுவைத் திரள்காய்
வட்டக் கழங்கின் தாஅய்த், துய்த்தலைச்
செம்முக மந்தி ஆடும்
நல்மர மருங்கின் மலைஇறந் தோரே!

"He is sweet indeed, with an unwavering love joined without resentment!"
Thus she says, without displeasure, speaking only good things of him;
and yet he who is truly ours, who once stayed by her side with unparting love
day after day—may you live, my friend!—
has crossed the mountains of good trees,
where red-faced, downy-headed female monkeys leap
among the round seeds, tasting sweet, of the wasteland nelli
scattered like spherical dice on the ground;
where, as the rains have forgotten the place and waterfalls have ceased
in the terrifying, vast expanse, while young shoots of bamboo shrivel on high peaks
and the wide wilderness scorches as bamboo poles rattle,
a solitary, mature, large stag, mistaken about a pale mirage and running towards it as if rain,
falls into distress, yet unable to migrate and dwell in a different realm,
suffers and stays on in the strange, burning forest with drooping head!