Akananuru 242

242

அரும்புமுதிர் வேங்கை அலங்கல் மென்சினைச்
சுரும்புவாய் திறந்த பொன்புரை நுண்தாது
மணிமருள் கலவத்து உறைப்ப, அணிமிக்கு
அவிர்பொறி மஞ்ஜை ஆடும் சோலைப்,
பைந்தாட் செந்தினைக் கொடுங்குரல் வியன்புனம்,
செந்தார்க் கிள்ளை நம்மொடு கடிந்தோன்
பண்புதர வந்தமை அறியாள், 'நுண்கேழ்
முறிபுரை எழில்நலத்து என்மகள் துயர்மருங்கு
அறிதல் வேண்டும்' எனப், பல்பிரப்பு இரீஇ
அறியா வேலற் றரீஇ, அன்னை
வெறிஅயர் வியன்களம் பொலிய ஏத்தி
மறிஉயிர் வழங்கா அளவை, சென்றுயாம்
செலவரத் துணிந்த, சேண்விளங்கு, எல்வளை
நெகிழ்ந்த முன்கை, நேர்இறைப் பணைத்தோள்,
நல்எழில் அழிவின் தொல்கவின் பெறீஇய,
முகிழ்த்து வரல் இளமுலை மூழ்கப், பல்ஊழ்
முயங்கல் இயைவன் மன்னோ-தோழி!-
நறைகால் யாத்த நளிர்முகைச் சிலம்பில்
பெருமலை விடரகம் நீடிய சிறுயிலைச்
சாந்த மென்சினை தீண்டி, மேலது
பிரசம் தூங்கும் சேண்சிமை,
வரையக வெற்பன் மணந்த மார்பே!

In the grove where peacocks dance with glowing spots and abundant beauty, / as fine pollen resembling gold, opened by bees from buds matured on swaying tender branches of the kino tree, / sprinkles onto their jewel-like sapphire plumage, / in the wide field of red millet with green stalks and bending ears, / she does not know that he came driven by love, scaring away red-ringed parrots along with us. / Thinking, "I must know the cause of my daughter's distress, / she who possesses the radiant beauty of a fine-hued sprout," / mother has laid out many wicker trays, brought the unknowing shaman, / and praising [Murukaṉ] so that the wide arena of the spirit-possession dance flourishes, / before she sacrifices the life of a young goat, / if we go, having resolved to go, / would it be possible, my friend, / to repeatedly embrace his chest, with which the lord of the mountain realm embraced us— / where on high peaks honeycomb hangs suspended / touching the tender, small-leaved sandalwood branches / grown tall in the crevices of the great mountain / on the cool, budding slopes tied with honey fragrance— / so that our budding, growing young breasts sink in, / and our forearms, from which bright bangles shining from afar have slipped, / and our bamboo-like shoulders with delicate lines / regain their ancient beauty ruined by distress?