Akananuru 247

247

மண்ணா முத்தம் ஒழுக்கிய வனமுலை
நன்மாண் ஆகம் புலம்பத் துறந்தோர்
அருளிலர்- வாழி, தோழி!- பொருள்புரிந்து,
இருங்கிளை எண்கின் அழல்வாய் ஏற்றை
கருங்கோட்டு இருப்பை வெண்பூ முனையின்
பெருஞ்செம் புற்றின் இருந்தலை இடக்கும்
அரிய கானம் என்னார், பகைபட
முனைபாழ் பட்ட ஆங்கண், ஆள்பார்த்துக்
கொலைவல் யானை சுரம்கடி கொள்ளும்
ஊறுபடு கவலைய ஆறுபல நீந்திப்
படுமுடை நசைஇய பறைநெடுங் கழுத்தின்,
பாறுகிளை சேக்கும் சேண்சிமைக்
கோடுயர் பிறங்கல் மலைஇறந் தோரே.

He who abandoned my well-esteemed chest, letting tears drop
like unpierced pearls across my beautiful breasts, to lament alone,
has no grace—may you live long, my friend! Desiring wealth,
he did not think, "This is an impassable forest,"
where the flame-mouthed male of a great clan of bears,
wearying of the white blossoms on black branches of the iruppai tree,
digs into the large head of a huge red anthill;
and where, in ruined tracts where enmity raged,
killer-proficient wild elephants, watching for men, seize control of the wasteland;
and crossing many troubled paths of diverging ways,
he has traversed the jagged peaks of towering mountains,
where flocks of vultures with long feather-necked throats,
seeking foul carrion, dwell on distant crests.