Akananuru 248

248

நகைநீ கோளாய்- தோழி!- அல்கல்
வயநாய் எறிந்து, வன்பறழ் தழீஇ,
இளையர் எய்துதல் மடக்கிக், கிளையொடு
நான்முலைப் பிணவல் சொலியக், கான் ஒழிந்து,
அரும்புழை முடுக்கர் ஆள்குறித்து நின்ற
தறுகட் பன்றி நோக்கிக், கானவன்
குறுகினன் தொடுத்த கூர்வாய்ப் பகழி
மடைசெலல் முன்பின்தன் படைசெலச் செல்லாது,
அருவழி விலக்கும்எம் பெருவிறல் போலும்' என,
எய்யாது பெயரும் குன்ற நாடன்
செறிஅரில் துடக்கலின், பரீஇப் புரிஅவிழ்ந்து,
ஏந்துகுவவு மொய்ம்பிற் பூச்சோர் மாலை,
ஏற்றுஇமில் கயிற்றின், எழில்வந்து துயல்வர
இல்வந்து நின்றோற் கண்டனள் அன்னை;
வல்லே என்முகம் நோக்கி.
'நல்லை மன்!' என நகூஉப் பெயர்ந் தோளே!

Listen to this amusing thing, my friend! At daybreak,
striking down the fierce hound, embracing its strong suckling pig,
checking the youthful huntsmen from approaching, and keeping with its litter,
a sow of four teats rushed forth to leave the forest;
noticing the fearless wild boar standing facing the men in a narrow craggy pass,
the hill-man drew near, yet [said]: ‘The sharp-tipped arrow fitted to the bow
resembles our mighty warrior of great victory who blocks an arduous pass,
not letting an army advance though having the power to surge in assault!’
and without shooting, he turned back. The lord of such a hill country—
his flower-dropping garland draped on his lifted, rounded, mighty shoulders,
tangled, snapped, and unloosened by the dense thickets,
swaying with beauty like the halter-rope on a bull’s hump—
was seen standing at our house by mother;
swiftly she looked into my face
and saying, ‘You are indeed fine!’ she turned away smiling!