Akananuru 249

249

அம்ம- வாழி, தோழி!- பல்நாள்
இவ்ஊர் அம்பல் எவனோ? வள்வார்
விசிபிணித்து யாத்த அரிகோல் தெண்கிணை
இன்குரல் அகவுநர் இரப்பின் நாடொறும்
பொன்கோட்டுச் செறித்துப், பொலந்தார் பூட்டிச்,
சாந்தம் புதைத்த ஏந்துதுவங்கு எழிலிமில்
ஏறுமுந் துறுத்துச், சால்பதம் குவைஇ,
நெடுந்தேர் களிற்றொடு சுரக்கும் கொடும்பூண்
பல்வேல் முசுண்டை வேம்பி அன்னஎன்
நல்லெழில் இளநலம் தொலையினம், நல்கார்-
பல்பூங் கானத்து அல்குநிழல் அசைஇத்,
தோகைத் தூவித் தொடைத்தார் மழவர்
நாகுஆ வீழ்த்துத், திற்றி தின்ற
புலவுக்களம் துழைஇய துகள்வாய்க் கோடை
நீள்வரைச் சிலம்பின் இரைவேட்டு எழுந்த
வாள்வரி வயப்புலி தீண்டிய விளிசெத்து,
வேறுவேறு கவலைய ஆறுபரிந்து, அலறி,
உழைமான் இனநிரை ஓடும்
கழைமாய் பிறங்கல் மலைஇறந் தோரே.

Ah, may you live long, my friend! What is this village whisper
that goes on for so many days? When singers of sweet voice
who strike the clear drum tuned with leather straps and tightened with stout thongs
beg each day, fitting gold caps to their horns and decking them with golden garlands,
he puts bulls forward with towering, swaying, lovely humps smothered in sandalwood,
and heaps up abundance of suitable food, pouring out tall chariots along with male elephants—
like Vēmpi of Mucuṇṭai of curving ornaments and many spears!
Allowing our fine beauty and youthful grace like his to perish, he bestows no grace—
he who has crossed the mountain of lofty crags where bamboos vanish,
where in the shade that tarries in the grove of many flowers
the Maḻavar wearing strung garlands of peacock feathers
have felled a heifer and eaten its meat;
the dry west wind whirling dust across that field of raw meat smell,
hearing which [rustling] like the roar touched off by a fierce tiger of bright stripes
that has risen desiring prey on the slopes of the long mountain,
a herd of female deer breaks apart across different branching paths, shrieking and running!