Akananuru 250

250

எவன்கொல்?- வாழி, தோழி!- மயங்குபிசிர்
மல்குதிரை உழந்த ஒல்குநிலைப் புன்னை
வண்டிமிர் இணர நுண்தாது வரிப்ப
மணம்கமழ் இளமணல் எக்கர்க் காண்வரக்,
கணம்கொள் ஆயமொடு புணர்ந்து விளையாடக்,
கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் இளையரொடு நீக்கித்,
தாரன், கண்ணியன், சேரவந்து, ஒருவன்,
வரிமனை புகழ்ந்த கிளவியன் யாவதும்
மறுமொழி பெறாஅன் பெயர்ந்தனன்; அதற்கொண்டு
அரும்படர் எவ்வமொடு பெருந்தோள் சாஅய்
அவ்வலைப் பரதவர் கானல்ஞ் சிறுகுடி
செவ்வாய்ப் பெண்டிர் கவ்வையின் கலங்கி,
இறைவளை நெகிழ்ந்த நம்மொடு
துறையும் துஞ்சாது, கங்கு லானே!

Why is it so, may you live long, my friend? As fine pollen
from clusters where bees hum on the bent laurel trees
that endure waves swelling with mingled spray streaked lines
upon the fragrant dunes of fresh sand so that it looked charming,
while we joined and played with our gathered companions,
sending away his youthful attendants along with his tall chariot with its curved staff,
one man wearing garlands, wearing a chaplet, drew near,
and praising our sandcastles with words, without obtaining any answer
at all, departed. Because of that,
with unbearable affliction and distress, our great shoulders languish,
and troubled by the loud gossip of the red-lipped women
of the little settlement in the seaside grove of the fishermen with pretty nets,
along with us whose joint-bracelets have grown loose,
the harbor too sleeps not in the dead of night!