Akananuru 25

25

"நெடுங்கரைக் கான்யாற்றுக் கடும்புனல் சாஅய,
அவிர்அறல் கொண்ட விரவுமணல் அகன்துறைத்
தண்கயம் நண்ணிய பொழில்தொறும், காஞ்சிப்
பைந்தாது அணிந்த போதுமலி எக்கர்,
வதுவை நாற்றம் புதுவது கஞல,
மாநனை கொழுதிய மணிநிற இருங்குயில்
படுநா விளியா னடுநின்று, அல்கலும்,
உரைப்ப போல, ஊழ் கொள்பு கூவ,
இனச்சிதர் உகுத்த இலவத்து ஆங்கண்
சினைப்பூங் கோங்கின் நுண்தாது பகர்நர்
பவளச் செப்பில் பொன்சொரிந் தன்ன,
இகழுநர் இகழா இளநாள் அமையம்
செய்தோர் மன்ற குறி" என, நீநின்
பைதல் உண்கண் பனிவார்பு உறைப்ப
வாரா மையின் புலர்ந்த நெஞ்சமொடு,
நோவல், குறுமகள்! நோயியர், என் உயிர்!" என,
மெல்லிய இனிய கூறி, வல்லே
வருவர் வாழி - தோழி - பொருநர்
செல்சமம் கடந்த வில்கெழு தடக்கைப்
பொதியிற் செல்வன், பொலந்தேர்த் திதியன்
இன்இசை இயத்தின் கறங்கும்
கல்மிசை அருவிய காடு இறந்தோரோ!

“The rapid waters of the forest river with high banks have subsided,
and in the wide ghat of mingled sand with shining ripples,
in every grove bordering the cool pool, the sand dunes abound with buds
adorned with the green pollen of the kāñci tree,
richly infused anew with the scent of wedlock;
the sapphire-hued dark cuckoo, picking at mango shoots,
its calling tongue never ceasing, standing in the middle, calls everyday
in turn as if to speak [to us];
there, in the silk-cotton tree from which flocks of birds have shaken [flowers],
the fine pollen of the flowering branch of the koṅku tree resembles
gold poured into a coral box by merchants;
surely those who set the season of the young days
which even despisers do not despise, appointed it as the sign!”
—saying so, as tear-drops trickle and fall from your sorrowing, kohl-rimmed eyes,
with a heart parched because he has not returned,
“I grieve, little maiden! May my life suffer!”
speaking soft and sweet words, he will swiftly
come, may you live, O tōḻi!
He who crossed the forest of waterfalls on the rock,
resounding like sweet-sounding musical instruments of Titiyaṉ of the golden chariot,
the lord of the Podiyil mountain with large bow-holding hands
who conquers fighters on the marching battlefield!