Akananuru 251

251

தூதும் சென்றன; தோளும் செற்றும்;
ஓதி ஒண்நுதல் பசலையும் மாயும்;
வீங்கிழை நெகிழச் சாஅய்ச்; செல்லலொடு
நாம்படர் கூரும் அருந்துயர் கேட்பின்,
நந்தன் வெறுக்கை எய்தினும் மற்றவண்
தங்கலர்- வாழி, தோழி!- வெல்கொடித்
துனைகால் அன்ன புனைதேர்க் கோசர்
தொல்மூ தாலத்து அரும்பணைப் பொதியில்,
இன்இசை முரசம் கடிப்பிகுத்து இரங்கத்,
தெம்முனை சிதைத்த ஞான்றை; மோகூர்
பணியா மையின், பகைதலை வந்த
மாகெழு தானை வம்ப மோரியர்
புனைதேர் நேமி உருளிய குறைத்த
இலங்குவெள் அருவிய அறைவாய் உம்பர்,
மாசில் வெண்கோட்டு அண்ணல் யானை
வாயுள் தப்பிய அருங்கேழ், வயப்புலி
மாநிலம் நெளியக் குத்திப், புகலொடு
காப்புஇல வைகும் தேக்கமல் சோலை
நிரம்பா நீளிடைப் போகி-
அரம்போழ் அவ்வளை நிலைநெகிழ்த் தோரே.

Messages also have gone; our shoulders will fill out;
the pallor of separation on the bright forehead of dark tresses will vanish;
if he hears of our hard suffering that swells with grief
as we languish and our tight ornaments loosen,
he will not linger there, even if he were to obtain the wealth of the Nandas—
may you live long, my friend! When the Kōcar with adorned chariots swift as the wind,
with victorious banners, beat the drum of sweet sounds with a drumstick
at the assembly hall under the ancient, branching banyan tree,
and shattered the frontier of their enemies, because Mōkūr
did not yield, the newly arrived Moriyas came with an army of great horses;
beyond the pass in the rocks where sparkling white torrents cascade,
hewn so the wheels of their adorned chariots could roll,
leaving the noble elephant of spotless white tusks unharmed
from its mouth, a fierce tiger of hard-to-reach hue,
having gored it so that the wide earth shuddered, roams fearless
and dwells in the teak-fragrant woods; traversing such a never-ending, vast distance,
he has made our pretty bangles, filed with a saw, loosen from their place!