Akananuru 252

252

இடம்படுபு அறியா வலம்படு வேட்டத்து
வாள்வரி நடுங்கப் புகல்வந்து, ஆளி
உயர்நுதல் யானைப் புகர்முகத்து ஒற்றி,
வெண்கோடு புய்க்கும் தண்கமழ் சோலைப்
பெருவரை அடுக்கத்து ஒருவேல் ஏந்தித்
தனியன் வருதல் அவனும் அஞ்சான்;
பனிவார் கண்ணேன் ஆகி, நோய்அட,
எமியேன் இருத்தலை யானும் ஆற்றேன்;
பாங்குச் செய்வாம்கொல்- தோழி! ஈங்கைத்
துய்அவிழ் பனிமலர் உதிர வீசித்
தொழில்மழை பொழிந்த பானாட் கங்குல்
எறிதிரைத் திவலை தூஉம் சிறுகோட்டுப்
பெருங்குளம் காவலன் போல,
அருங்கடி அன்னையம் துயில்மறந் தனளே!

Fearlessly coming with enthusiasm so that the bright-striped tiger
trembles in a hunt that knows no leftward turn but only victory on the right,
striking the spotted face of an elephant with an uplifted forehead
and wrenching its white tusk, in the sweet-smelling grove
of the great mountain slopes, bearing a single spear,
he does not fear coming alone;
and I, with tears welling in my eyes as distress assails me,
am unable to endure remaining alone!
What can we arrange, my friend? While the working clouds poured rain
in the dead of night, shaking and shedding the soft, blossomed dew-flowers of the thorny creeper,
like a watchman on the small bank of a great reservoir
sprinkled by the droplets of dashing waves,
our mother of strict watchfulness has forgotten her sleep!