Akananuru 254

254

'நரைவிரா வுற்ற நறுமென் கூந்தற்
செம்முது செவிலியர் பலபா ராட்டப்
பொலன்செய் கிண்கிணி நலம்பெறு சேவடி
மணன்மலி முற்றத்து, நிலம்வடுக் கொளாஅ,
மனைஉறை புறவின் செங்காற் சேவல்
துணையொடு குறும்பறை பயிற்றி மேல்செல,
விளையாடு ஆயத்து இளையோர்க் காண்தொறும்
நம்வயின் நினையும் நல்நுதல் அரிவை
புலம்பொடு வதியும் கலங்கு அஞர் அகல,
வேந்துஉறு தொழிலொடு வேறுபுலத்து அல்கி,
வந்துவினை முடித்தனம் ஆயின், நீயும்,
பணைநிலை முனஇய, வினைநவில் புரவி
இழைஅணி நெடுந்தேர் ஆழி உறுப்ப,
நுண்கொடி மின்னின்; பைம்பயிர் துமியத்,
தளவ முல்லையொடு தலைஇத், தண்ணென
வெறிகமழ் கொண்ட வீததை புறவின்
நெடிஇடை பின்படக் 'கடவுமதி' என்று யான்
சொல்லிய அளவை, நீடாது, வல்லெனத்,
தார்மணி மாஅறி வுறாஅ,
ஊர்நணித் தந்தனை, உவகையாம் பெறவே!

As many venerated, noble foster-mothers with grey-streaked,
fragrant, soft tresses showered her with praises,
on her goodly red feet bearing golden ankle-bells,
in the sand-strewn courtyard, without marking the ground,
while the red-footed cock of the house-dwelling dove
flew aloft, practising short flights with its mate—
whenever she sees the young girls of her playgroup,
that young woman of fine forehead thinks of us,
her sorrowful grief stirring as she lives in loneliness; to dispel that,
completing the mission we came for, having resided in an alien land on the king's service,
you too, as the wheel-rims of the long chariot adorned with ornaments
shook the horses trained in action that were weary of the stable,
while fine streaks of lightning flashed, cutting through the green sprouts,
and rain fell along with the talavam and jasmine vines,
leaving behind the long expanse of the woodland thick with flowers
breathing a cool, fragrant scent—the moment I said, 'Drive on!',
without delaying, driving swiftly,
making the bells on the harness jingle,
you brought us near the town, so that we may obtain joy!