Akananuru 255

255

உலகுகிளர்ந் தன்ன உருகெழு வங்கம்
புலவுத்திரைப் பெருங்கடல் நீர்இடைப் போழ,
இரவும் எல்லையும் அசைவின்று ஆகி,
விரைசெலல் இயற்கை வங்கூழ் ஆட்டக்,
கோடுஉயர் திணிமணல் அகன்துறை, நீகான்
மாட ஒள்எரி மருங்கு அறிந்து ஒய்ய,
ஆள்வினைப் பிரிந்த காதலர் நாள்பல
கழியா மையே, அழிபடர் அகல,
வருவர் மன்னால்- தோழி!- தண்பணைப்
பொருபுனல் வைப்பின் நம்ஊர் ஆங்கண்
கருவிளை முரணிய தண்புதல் பகன்றைப்
பெருவளம் மலர அல்லி தீண்டிப்,
பலவுக்காய்ப் புறத்த பசும்பழப் பாகல்
கூதள மூதிலைக் கொடிநிரைத் தூங்க,
அறன்இன்று அலைக்கும் ஆனா வாடை
கடிமனை மாடத்துக் கங்குல் வீசத்,
'திருந்திழை நெகிழ்ந்து பெருங்கவின் சாய,
நிரைவளை ஊருந் தோள்' என,
உரையொடு செல்லும் அன்பினர்ப் பெறினே.

Like the whole world shaking, a formidable vessel
cuts through the waters of the great ocean with reeking waves;
without resting by night or by day,
the wind naturally moving at swift speed drives it,
while at the wide harbour of high banks and dense sand, the helmsman,
observing the blazing beacon of the light-tower, steers it safely—
even so, without letting many days pass by,
our lover who departed for enterprise
would surely return to banish our wasting sorrow, my friend!—
if only he has loving ones who would go with the message:
'In our town surrounded by water where the cool fields battle the floods,
touching the petals of the great rich blooms of the pakanṟai in cool bushes
competing with the karuviḷai flowers,
while the vine of the bitter gourd with green fruits resembling the rind of jackfruits
hangs in rows along the ancient leaves of the kūtaḷam,
the relentless north wind that afflicts without virtue
blows at night into the upper storey of our guarded mansion,
such that her fine ornaments slip down, her great beauty fades,
and the rows of bangles slip over her arms.'