Akananuru 256

256

பிணங்குஅரில் வள்ளை நீடுஇலைப் பொதும்பின்
மடிதுயில் முனைஇய வள்உகிர் யாமை
கொடிவிடு கல்லிற் போகி, அகன்துறைப்
பகுவாய் நிறைய, நுங்கின் கள்ளின்
நுகர்வார் அருந்து மகிழ்புஇயங்கு நடையொடு
தீம்பெரும் பழனம் உழக்கி, அயலது
ஆம்பல் மெல்அடை ஒடுங்கும் ஊர!
பொய்யால்; அறிவென்; நின் மாயம் அதுவே
கையகப் பட்டவும் அறியாய்; நெருநை
மைஎழில் உண்கண் மடந்தையொடு வையை
ஏர்தரு புதுப்புனல் உரிதினின் நுகர்ந்து,
பரத்தை ஆயம் கரப்பவும், ஒல்லாது
கவ்வை ஆகின்றால், பெரிதே; காண்தகத்
தொல்புகழ் நிறைந்த பல்பூங் கழனிக்,
கரும்பமல் படப்பைப், பெரும்பெயர்க் கள்ளூர்த்
திருநுதற் குறுமகள் அணிநலம் வவ்விய
அறனி லாளன், 'அறியேன்' என்ற
திறன்இல் வெஞ்சூள் அறிகரி கடாஅய்
முறிஆர் பெருங்கிளை செறியப் பற்றி
நீறுதலைப் பெய்த ஞான்றை;
வீறுசால் அவையத்து ஆர்ப்பினும் பெரிதே.

Tired of deep sleep in the thicket of long-leaved, tangled vaḷḷai,
the turtle with sharp claws departs by the rock trailed by creepers
and fills its gaping mouth in the wide water-ghat;
with a gait like that of revellers intoxicated with palmyra palm-toddy,
stirring up the sweet, large wetland, it shrinks
into the soft leaves of the nearby white water lily, O man of such a town!
Do not lie; I know your deceit—
you do not even realise what is held in your own hands! Yesterday,
savoured as your right the newly arrived fresh floods of the Vaiyai
with a young woman whose kohl-lined, lovely, painted eyes are captivating;
though the company of courtesans tried to hide it, it could not be contained;
the scandal is great indeed; it is greater
than the uproar in the glorious assembly
when they questioned the witness regarding the wicked, false oath,
'I do not know her,' uttered by the virtueless man
who stole the fair beauty of the young daughter of lovely forehead
in the renowned town of Kaḷḷūr with its sugarcane-dense backyards
and many-flowered fields filled with ancient, sight-worthy fame,
and, seizing his large kin dense as budding shoots, poured ashes on his head!