Akananuru 257

257

வேனிற் பாதிரிக் கூனி மாமலர்
நறைவாய் வாடல் நாறும் நாள், சுரம்,
அரிஆர் சிலம்பின் சீறடி சிவப்ப,
எம்மொடு ஓர்ஆறு படீஇயர், யாழநின்
பொம்மல் ஓதி பொதுள வாரி
அரும்புஅற மலர்ந்த ஆய்பூ மராஅத்துச்
சுரும்புசூழ் அலரி தைஇ, வேய்ந்த நின்
தேம்பாய் கூந்தல் குறும்பல மொசிக்கும்
வண்டுகடிந்து ஓம்பல் தேற்றாய்; அணிகொள
நுண்கோல் எல்வளை தெளிர்க்கும் முன்கை
மெல்இறைப் பணைத்தோள் விளங்க வீசி,
வல்லுவை மன்னால் நடையே- கள்வர்
பகைமிகு கவலைச் செல்நெறி காண்மார்,
மிசைமரம் சேர்த்திய கவைமுறி யாஅத்து.
நார்அரை மருங்கின் நீர்வரப் பொளித்துக்,
களிறுசுவைத் திட்ட கோதுடைத் ததரல்
கல்லா உமணர்க்குத் தீமூட்டு ஆகும்,
துன்புறு தகுவன ஆங்கண், புன்கோட்டு
அரிலிவர் புற்றத்து அல்குஇரை நசைஇ,
வெள்அரா மிளிர வாங்கும்
பிள்ளை எண்கின் மலைவயி னானே.

On the day when the bent, dark blossom of the summer pātiri
smells withered at its fragrant mouth in the arid wilderness,
will your small feet, with pebblestone-filled anklets, redden
as you walk together with me upon the one path?
Indeed, parting your thick, dense hair
and weaving the bee-surrounded blossoms of the fine-flowered bur-flower tree,
which blossomed leaving no buds behind,
you do not know how to brush away and ward off the bees
that swarm in dense numbers upon your honey-steeped tresses.
Swinging your tender-jointed, bamboo-like shoulders
so that fine, bright bangles tinkle gracefully on your forearms,
you might well walk—
in the mountain region of the young bear
that, longing for prey dwelling in anthills tangled with low-branched thickets,
turns over white snakes to seize them,
in places fit to cause suffering,
where the fibrous pith chewed and spat out by male elephants
after peeling back the moist bark on the fibrous trunks of fork-branched yā trees,
which robbers climbed onto high boughs to scout the paths of hostile crossways,
serves as firewood for illiterate salt merchants!