Akananuru 258

258

நன்னன் உதியன் அருங்கடிப் பாழித்,
தொன்முதிர் வேளிர் ஓம்பினர் வைத்த
பொன்னினும் அருமைநற்கு அறிந்தும், அன்னோள்
துன்னலம் மாதோ எனினும், அஃது ஒல்லாய்-
தண்மழை தவழும் தாழ்நீர் நனந்தலைக்
கடுங்காற்று எடுக்கும் நெடும்பெருங் குன்றத்து
மாய இருள்அளை மாய்கல் போல,
மாய்கதில்- வாழிய, நெஞ்சே!- நாளும்,
மெல்இயர் குறுமகள் நல்அகம் நசைஇ,
அரவுஇயல் தேரும் அஞ்சுவரு சிறுநெறி,
இரவின் எய்தியும் பெறாஅய், அருள்வரப்
புல்லென் கண்ணை புலம்புகொண்டு, உலகத்து
உள்ளோர்க்கு எல்லாம் பெருநகை யாக;
காமம் கைம்மிக உறுதர,
ஆனா அரும்படர் தலைத்தந் தோயே!

Though well aware of her rarity, exceeding the gold
preserved and kept by the ancient Vēḷir
in the well-guarded fort of Pāḻi belonging to Nannaṉ Utiyaṉ,
even when I said, "Let us not approach her,"
you would not agree to that—
may you perish, O heart, may you live!
Like the stone vanishing in the mystical, dark cave
upon the tall, huge mountain tossed by fierce winds,
in a wide expanse where cool rain creeps over low waters,
you, longing daily for the good chest of that tender young woman,
reaching by night through fearful narrow paths where snakes crawl
and yet not obtaining her, with eyes faded so as to evoke pity,
took upon yourself desolation, becoming a great laughingstock
to everyone dwelling in the world;
and as desire rose beyond restraint,
you have given me ceaseless, unbearable sorrow!