Akananuru 259

259

வேலும் விளங்கின; இளையரும் இயன்றனர்;
தாரும் தையின; தழையும் தொடுத்தன;
நிலம்நீர் அற்ற வெம்மை நீங்கப்
பெயல்நீர் தலைஇ, உலவைஇலை நீத்துக்
குறுமுறி ஈன்றன, மரனே; நறுமலர்
வேய்ந்தன போலத் தோன்றிப், பலஉடன்
தேம்படப் பொதுளின பொழிலே; கானமும்,
நனிநன்று ஆகிய பனிநீங்கு வழிநாள்,
பால்எனப் பரத்தரும் நிலவின் மாலைப்
போதுவந் தன்று, தூதே; நீயும்
கலங்கா மனத்தை ஆகி, என்சொல்
நயந்தனை கொண்மோ- நெஞ்சுஅமர் தகுவி!
தெற்றி உலறினும், வயலை வாடினும்,
நொச்சி மென்சினை வணர்குரல் சாயினும்,
நின்னினும் மடவள் நனிநின் நயந்த
அன்னை அல்லல் தாங்கி,நின் ஐயர்
புலிமருள் செம்மல் நோக்கி,
வலியாய் இன்னும் தோய்க, நின் முலையே!

The spears have shone; the youths are ready;
the garlands are woven; the leaf-garments are bound.
As rain waters arrived, dispelling the waterless heat of the land,
the trees, having shed their withered leaves, put forth short tender shoots;
the groves grew dense with honey, appearing
as if decked with fragrant flowers all at once; and the forest,
cleared of cold frost, has become exceedingly fair.
On the following day, the messenger has arrived
at the evening hour when moonlight spreads like milk;
and you, having an unperturbed mind,
accept my words with love—O worthy woman cherished by my heart!
Even if the courtyard dries up, even if the vayalai vine withers,
even if the soft boughs of the nocci bend low with curved clusters,
enduring the grief of your mother, who loved you far more than yourself
and is more innocent than you, and beholding the tiger-like nobility
of your elder brothers, remain firm, and let your breasts be embraced once more!