Akananuru 261

261

கானப் பாதிரிக் கருந்தகட்டு ஒள்வீ
வேனில் அதிரலொடு விரைஇக், காண்வர,
சில்ஐங் கூந்தல் அழுத்தி, மெல்லிணர்த்
தேம்பாய் மராஅம் அடைச்சி, வான்கோல்
இலங்குவளை தெளிர்ப்ப வீசிச், சிலம்புநகச்
சிலமெல் ஒதுக்கமொடு மென்மெல இயலி, 'நின்
அணிமாண் சிறுபுறம் காண்கம்; சிறுநனி
ஏகு' என, ஏகல் நாணி, ஒய்யென
மாகொல் நோக்கமொடு மடம்கொளச் சாஅய்,
நின்றுதலை இறைஞ்சி யோளே; அதுகண்டு,
யாமுந் துறுதல் செல்லேம், ஆயிடை
அருஞ்சுரத்து அல்கி யேமே- இரும்புலி
களிறுஅட்டுக் குழுமும் ஓசையும், களிபட்டு
வில்லோர் குறும்பில் ததும்பும்,
வல்வாய்க் கடுந்துடிப் பாணியும் கேட்டே.

Mixing the bright blossoms with dark petal-plates of the forest pādiri
with the summer jasmine, so it looked beautiful,
she pressed them into her few, five-part braids, tucked in soft clusters
of honey-dripping bur-flower tree, swung her arms making
her shining, clear-stemmed bangles tinkle, made her anklets chime
as she stepped softly with a few gentle strides. When I said, “Let me see
your lovely, splendid back; walk ahead
just a little,” she felt shy to walk, quickly
cast an innocent, bashful deer-like glance, and bending gently,
stood with her head bowed down. Seeing that,
we could not hasten on either, and in that place,
we stayed in the harsh wilderness—listening
to the roaring sound of a great tiger killing a male elephant,
and the fierce beat of the rapid, hard-rimmed tuṭi drum,
resounding in the settlement of triumphant bowmen.