Akananuru 262

262

முதைபடு பசுங்காட்டு அரில்பவர் மயக்கிப்,
பகடுபல பூண்ட உழவுறு செஞ்செய்,
இடுமுறை நிரம்பி, ஆகுவினைக் கலித்துப்,
பாசிலை அமன்ற பயறுஆ புக்கென,
வாய்மொழித் தந்தையைக் கண்களைந்து, அருளாது,
ஊர்முது கோசர் நவைத்த சிறுமையின்,
கலத்தும் உண்ணாள், வாலிதும் உடாஅள்,
சினத்தின் கொண்ட படிவம் மாறாள்,
மறம்கெழு தானைக் கொற்றக் குறும்பியன்,
செருஇயல் நல்மான் திதியற்கு உரைத்து, அவர்
இன்உயிர் செகுப்பக் கண்டு, சினம் மாறிய
அன்னி மிஞிலி போல, மெய்ம்மலிந்து,
ஆனா உவகையேம் ஆயினெம் - பூ மலிந்து
அருவி ஆர்க்கும் அயம்திகழ் சிலம்பின்
நுண்பல துவலை புதல்மிசை நனைக்கும்
வண்டுபடு நறவின் வண்மகிழ்ப் பேகன்
கொண்டல் மாமலை நாறி,
அம்தீம் கிளவி வந்த மாறே.

After clearing the tangled creepers of an ancient, fertile green forest,
and plowing the red field yoked with many bullocks,
in the orderly prescribed manner, lush with fruitful crops,
a cow entered the bean-plants dense with green leaves;
without mercy, the village elders of the ancient Kōcar clan
gouged out the eyes of her truth-speaking father. In her grief,
she ate not from a plate, wore no washed white garments,
and did not abandon the vow she took in her wrath,
until she spoke to Titiyaṉ of fierce chariots and valiant army,
master of swift horses versed in battle, and saw them
slain of their sweet lives. Like Anṉi Miñili, whose fury then subsided,
we too, with our bodies swelling with unbounded joy,
are filled with unceasing bliss—for the one whose words are lovely and sweet
has returned, smelling of the great cloudy mountain of Pēkaṉ,
whose bountiful joy flows with bee-swarmed liquor, on whose slopes
adorned with pools where cascades roar amidst abundant blooms,
fine multiple spray drenches the bushes.