Akananuru 263

263

தயங்குதிரைப் பெருங்கடல், உலகுதொழத் தோன்றி,
வயங்குகதிர் விரிந்த, உருகெழு மண்டிலம்
கயம்கண் வறப்பப் பாஅய், நல்நிலம்
பயம்கெடத் திருகிய பைதுஅறு காலை,
வேறுபல் கவலைய வெருவரு வியன்காட்டு,
ஆறுசெல் வம்பலர் வருதிறம் காண்மார்
வில்வல் ஆடவர் மேலான் ஒற்றி,
நீடுநிலை யாஅத்துக் கோடுகொள் அருஞ்சுரம்
கொண்டனன் கழிந்த வன்கண் காளைக்கு,
அவள் துணிவு அறிந்தனென் ஆயின், அன்னோ!
ஒளிறுவேல் கோதை ஓம்பிக் காக்கும்
வஞ்சி அன்னஎன் வளநகர் விளங்க,
இனிதினிற் புணர்க்குவென் மன்னே - துனிஇன்று
திருநுதல் பொலிந்தவென் பேதை
வருமுலை முற்றத்து ஏமுறு துயிலே!

Rising from the great ocean of shimmering waves for the world to worship,
the fearsome disc of the sun spread its radiant rays,
drying up the water-holes, scorching the good land
so that it lost its fruitfulness in the moistureless season.
In that wide, terrifying forest with many parting pathways,
to spot the coming of new wayfarers walking the road,
men skilled with the bow spy from high perches on tall yā trees
in the harsh wilderness seized with spreading branches. Had I known
her resolute mind towards that unyielding, bull-like youth who led her away,
alas, to bring renown to my wealthy mansion, like Vañci protected
and guarded by Cēra king Kōtai of the gleaming spear,
I would have delightfully united them—
the secure sleep upon the burgeoning bosom
of my simple girl of splendid, fair forehead, free of grief!