Akananuru 264

264

மழையில் வானம் மீன்அணிந் தன்ன,
குழையமல் முசுண்டை வாலிய மலர,
வரிவெண் கோடல் வாங்குகுலை வான்பூப்
பெரிய துடிய கவர்கோற் கோவலர்,
எல்லுப்பெயல் உழந்த பல்லான் நிரையொடு,
நீர்திகழ் கண்ணியர், ஊர்வயின் பெயர்தர;
நனிசேண் பட்ட மாரி தளிசிறந்து,
ஏர்தரு கடுநீர் தெருவுதொறு ஒழுகப்,
பேரிசை முழக்கமொடு சிறந்துநனி மயங்கிக்,
கூதிர்நின் றன்றால்; பொழுதே! காதலா
நம்நிலை அறியார் ஆயினும், தம்நிலை
அறிந்தனர் கொல்லோ தாமே- ஓங்குநடைக்
காய்சின யானை கங்குல் சூழ,
அஞ்சுவர இறுத்த தானை
வெஞ்சின வேந்தன் பாசறை யோரே?

Like the star-strewn sky without clouds,
the white flowers of the dense-leaved mucuṇṭai blossom;
plucking the large blooms from the curved clusters of white-striped gloriosa,
cowherds carrying curved crooks shaped like large tuṭi drums,
their chaplets dripping with water, return toward the village
with herds of many cattle that suffered the day-long rains.
The cloudbursts from the heavens far away have poured abundantly,
and swift streams of water flow down every street.
Accompanied by loud claps of thunder, heavily darkened and confusing,
the cold season has set in! Does my lover—
even if he does not know our state—
know his own plight, he who stays in the camp
of the fiercely wrathful king, whose army encamps frightfully,
ringed in the night by elephants of towering gait and searing fury?