Akananuru 267

267

'நெஞ்சு நெகிழ்தகுந கூறி, அன்புகலந்து,
அறாஅ வஞ்சினம் செய்தோர், வினைபுரிந்து
திறம்வேறு ஆகல் எற்று?' என்று ஒற்றி,
இனைதல் ஆன்றிசின், நீயே; சினைபாய்ந்து.
உதிர்த்த கோடை, உட்குவரு கடத்திடை,
வெருக்குஅடி அன்ன குவிமுகிழ் இருப்பை,
மருப்புக் கடைந்தன்ன, கொள்ளை வான்பூ
மயிர்க்கால் எண்கின் ஈர்இனம் கவர,
மைபட் டன்ன மாமுக முசுவினம்
பைதுஅறு நெடுங்கழை பாய்தலின் ஒய்யென
வெதிர்படு வெண்ணெல் வெவ்அறைத் தாஅய்,
உகிர்நெறி ஓசையிற் பொங்குவன பொரியும்
ஓங்கல் வெற்பின் சுரம்பல இறந்தோர்
தாம்பழி உடையர் அல்லர்; நாளும்
நயந்தோர்ப் பிணித்தல் தேற்றா, வயங்குவினை
வால்ஏர் எல்வளை நெகிழ்த்த,
தோளே!- தோழி - தவறுஉடை யவ்வே!

‘Having spoken words that melt the heart, mingled with love,
and sworn an oath never to be broken, why did he perform an action
and become entirely changed?’—stopping with this question,
pray cease grieving! In the fearful wilderness where the summer wind
leaps among branches and strips them bare,
while two-fold herds of bears with hairy paws seize
the abundant white flowers, looking like turned ivory tusks,
of the mahua tree whose clustered buds resemble wildcat paws,
and troops of black-faced langurs, looking as if smeared with soot,
suddenly leap upon the dry, tall bamboos,
so that the white grains from the bamboos scatter onto the hot rock,
and roast, popping up with a sound like snapping fingernails—
he who crossed many wastelands of the towering mountain
is not at fault; rather, it is these shoulders—O friend!—
incapable of binding every day the one who loved,
that let slip the shining, bright, beautiful bracelets,
that are alone to blame!