Akananuru 27

27

"கொடுவரி இரும்புலி தயங்க, நெடுவரை
ஆடுகழை இருவெதிர் கோடைக்கு ஒல்கும்
கானம் கடிய என்னார், நாம்அழ,
நின்றதுஇல் பொருட்பிணிச் சென்றுஇவண் தருமார்,
செல்ப" என்ப, என்போய்! நல்ல
மடவை மன்ற நீயே; வடவயின்
வேங்கடம் பயந்த வெண்கோட்டு யானை,
மறப்போர்ப் பாண்டியர் அறத்தின் காக்கும்
கொற்கைஅம் பெருந்துறை முத்தின் அன்ன
நகைப்பொலிந்து இலங்கும் எயிறுகெழு துவர்வாய்
தகைப்பத் தங்கலர் ஆயினும், இகப்ப
யாங்ஙனம் விடுமோ மற்றே - தேம்படத்
தெள்நீர்க்கு ஏற்ற திரள்காற் குவளைப்
பெருந்தகை சிதைத்தும், அமையா பருந்துபட
வேந்துஅமர்க் கடந்த வென்றி நல்வேல்
குருதியொடு துயல்வந் தன்னநின்
அரிவேய் உண்கண் அமர்த்த நோக்கே?

“Without saying that the wilderness is cruel, where the striped great tiger hesitates,
and the tall bamboo of swaying canes on the long mountain bends to the summer wind,
while we weep, he goes to bring [wealth] hither,
going in bond to wealth that does not stay,”
so you say, O friend! Truly,
you are very simple!
Even if he could not be restrained by your coral mouth with teeth shining with bright smiles,
like pearls from the great, fair haven of Koṟkai,
guarded with righteousness by the Pāṇḍyas who fight valiant battles,
and [guarded by] the white-tusked elephants yielded by northern Veṅkaṭam,
how could your warlike glance, with kohl-rimmed eyes streaked with red lines,
ever let him depart?—
[a glance] that, destroying the greatness of the round-stemmed kuvaḷai
suited to clear water rich in honey, is never sated,
looking like the good spear of victory that conquered kings in battle
where vultures hover, swaying with blood?