Akananuru 270

270

இருங்கழி மலர்ந்த வள்ளிதழ் நீலம்,
புலாஅல் மறுகின் சிறுகுடிப் பாக்கத்து
இனமீன் வேட்டுவர், ஞாழலொடு மிலையும்
மெல்லம் புலம்ப! நெகிழ்ந்தன, தோளே;
சேயிறாத் துழந்த நுரைபிதிர்ப் படுதிரை
பராஅரைப் புன்னை வாங்குசினைத் தோயும்
கானல் பெருந்துறை நோக்கி, இவளே,
கொய்சுவற் புரவிக் கைவண் கோமான்
நல்தேர்க் குட்டுவன் கழுமலத்து அன்ன,
அம்மா மேனி தொல்நலம் தொலைய,
துஞ்சாக் கண்ணள் அலமரும், நீயே,
கடவுள் மரத்த முள்மிடை குடம்பைச்
சேவலொடு புணராச் சிறுகரும் பேடை
இன்னாது உயங்கும் கங்குலும்,
நும்ஊர் உள்ளுவை; நோகோ, யானே.

Lord of the gentle shores, where fishermen hunting schools of fish / in the hamlet of small huts by the fish-reeking street / weave the round-petaled blue water lily, blossomed in the dark backwaters, with ñāḻal blossoms! / Her arms have grown thin; / looking out toward the littoral grove’s vast harbor where swelling waves, stirring red prawns, / splash foam touching the bending boughs of thick-trunked punnai trees, / her dark, beautiful body, like Kaḻumalam of Kuṭṭuvaṉ with his fine chariot / and generous hand, owning horses with trimmed manes, / has lost its ancient beauty; / with sleepless eyes she wanders in distress. As for you, / even during the night when the little black hen-bird, / unable to unite with the cock in their thorny nest on the sacred tree, / languishes in painful sorrow, / you think only of your own town; I grieve!