Akananuru 272

272

இரும்புலி தொலைத்த பெருங்கை வேழத்துப்
புலவுநாறு புகர்நுதல் கழுவக், கங்குல்
அருவி தந்த அணங்குடை நெடுங்கோட்டு
அஞ்சுவரு விடர்முகை ஆர்இருள் அகற்றிய,
மின்ஒளிர் எஃகம் செல்நெறி விளக்கத்,
தனியன் வந்து, பனிஅலை முனியான்
நீர்இழி மருங்கின் ஆர்இடத்து அமன்ற
குளவியொடு மிடைந்த கூதளங் கண்ணி
அசையா நாற்றம் அசைவளி பகரத்
துறுகல் நண்ணிய கறிஇவர் படப்பைக்
குறிஇறைக் குரம்பைநம் மனைவயின் புகுதரும்,
மெய்ம்மலி உவகையன்; அந்நிலை கண்டு,
'முருகு' என உணர்ந்து, முகமன் கூறி,
உருவச் செந்தினை நீரொடு தூஉய்,
நெடுவேள் பரவும், அன்னை, அன்னோ!
என்ஆ வதுகொல் தானே - பொன்னென
மலர்ந்த வேங்கை அலங்குசினை பொலிய
மணிநிற மஞ்ஜை அகவும்
அணிமலை நாடனொடு அமைந்தநம் தொடர்பே?

To wash the foul-smelling, spotted brow of the large-trunked elephant / that was felled by a huge tiger, the waterfall brought down on the sacred, high peak at night, / dispelling the dense darkness of the terrifying mountain cleft, / while lightning-gleaming spears lit the path along which he travels. / Coming alone, undeterred by the chilling drizzle, / the lingering scent of his garland of kutaḷam blossoms intertwined with wild jasmine, / thriving in a difficult place beside descending water, wafted by the shifting breeze, / he enters our home, a low-thatched hut / with a garden where black pepper climbs over boulders, / his body overflowing with delight. Seeing his state, / thinking, 'This is Murukaṉ,' mother utters words of praise, / scatters lovely red millet with water, / and prays to the tall lord. Alas! / What will become of it— / our bond formed with the lord of the adorned mountains, / where sapphire-hued peacocks call among radiant, swaying branches of the kino tree / blossomed like gold?