Akananuru 273

273

விசும்பு விசைத்துஎறிந்த கூதளங் கோதையிற்,
பசுங்கால் வெண்குருகு வாப்பறை வளைஇ,
ஆர்கலி வளவயின் போதொடு பரப்பப்,
புலம்புனிறு தீர்ந்த புதுவரல் அற்சிரம்,
நலம்கவர் பசலை நலியவும், நந்துயர்
அறியார் கொல்லோ தாமே? அறியினும்,
நம்மனத்து அன்ன மென்மை இன்மையின்,
நம்முடை உலகம் உள்ளார் கொல்லோ?
யாங்கென உணர்கோ, யானே?- வீங்குபு
தலைவரம்பு அறியாத் தகைவரல் வாடையொடு
முலையிடைத் தோன்றிய நோய்வளர் இளமுளை
அசைவுடை நெஞ்சத்து உயவுத்திரள் நீடி,
ஊரோர் எடுத்த அம்பல் அம்சினை,
ஆராக் காதல் அவிர்தளிர் பரப்பிப்
புலவர் புகழ்ந்த நாணில் பெருமரம்
நிலவரை எல்லாம் நிழற்றி,
அலர்அரும்பு ஊழ்ப்பவும், வாரா தோரே.

Like a garland of kūtaḷam thrown up swiftly into the sky, / white storks with green legs curve in flying flight, / scattering with flowers over the fertile region filled with the roaring sea / in the newly arrived early winter that puts an end to barren loneliness. / Even as the beauty-stealing pallor afflicts me, / does he not know our grief? Even if he knows, / having no tenderness like ours in his heart, / does he not think of our world? / How shall I understand this? / With the oncoming north wind whose growing limit is unknown, / the young sprout of affliction that arose between my breasts / lengthened into a dense mass of sorrow within my agitated heart, / spreading the lovely boughs of covert rumor raised by the townspeople, / casting out radiant shoots of unquenchable desire, / like a great, shameless tree praised by poets, / overshadowing the whole expanse of the earth; / and though the buds of public scandal burst into bloom, he has not returned.