Akananuru 275

275

ஓங்குநிலைத் தாழி மல்கச் சார்த்திக்,
குடைஅடை நீரின் மடையினள் எடுத்த
பந்தர் வயலைப், பந்து எறிந்து ஆடி,
இளமைத் தகைமையை வளமனைக் கிழத்தி!
'பிதிர்வை நீரை வெண்நீறு ஆக;' என,
யாம்தற் கழறுங் காலைத், தான்தன்
மழலை இன்சொல், கழறல் இன்றி,
இன்உயிர் கலப்பக் கூறி, நன்னுதல்
பெருஞ்சோற்று இல்லத்து ஒருங்குஇவண் இராஅள்,
ஏதி லாளன் காதல் நம்பித்,
திரளரை இருப்பைத் தொள்ளை வான்பூக்
குருளை எண்கின் இருங்கிளை கவரும்
வெம்மலை அருஞ்சுரம், நம்இவண் ஒழிய,
இருநிலன் உயிர்க்கும் இன்னாக் கானம்,
நெருநைப் போகிய பெருமடத் தகுவி
ஐதுஅகல் அல்குல் தழையணிக் கூட்டும்
கூழை நொச்சிக் கீழது, என்மகள்
செம்புடைச் சிறுவிரல் வரித்த
வண்டலும் காண்டீரோ, கண்உடை யீரே?

Leaning against the high jar to fill it,
she had tended with water drawn in a scoop
the bower of purslane, where she threw and played with her ball,
the mistress of the wealthy house, showing her youthful charm!
When I rebuked her, saying, 'May the spray of your water turn to white ash!',
she did not answer back, but with lisping sweet words
spoke so that my sweet life blended with hers;
yet she of the fine forehead would not stay here in the house of abundant rice,
trusting in the love of a stranger,
leaving us behind here in the cruel wilderness of hot hills,
where dark herds of bear cubs snatch
the white hollow flowers of the round-trunked mahua,
in the harsh forest where the vast earth pants with heat.
She who left yesterday, possessing great innocence:
beneath the short chastetree where she gathered leaf-garments
to deck her delicate wide loins,
do you not see the sand-play arranged
by my daughter's copper-hued little fingers, O you who have eyes?