Akananuru 276

276

நீளிரும் பொய்கை இரைவேட்டு எழுந்த
வாளை வெண்போத்து உணீஇய, நாரைதன்
அடிஅறி வுறுதல் அஞ்சிப், பைப்பயக்
கடிஇலம் புகூஉம் கள்வன் போலச்,
சாஅய் ஒதுங்குந் துறைகேழ் ஊரனொடு
ஆவதுஆக! இனிநாண் உண்டோ ?
வருகதில் அம்ம, எம் சேரி சேர!
அரிவேய் உண்கண் அவன்பெண்டிர் காணத்,
தாரும் தானையும் பற்றி, ஆரியர்
பிடிபயின்று தரூஉம் பெருங்களிறு போலத்
தோள்கந் தாகக் கூந்தலின் பிணித்து, அவன்
மார்புகடி கொள்ளேன் ஆயின், ஆர்வுற்று
இரந்தோர்க்கு ஈயாது ஈட்டியோன் பொருள்போல்,
பரந்து வெளிப்படாது ஆகி,
வருந்துக தில்ல, யாய் ஓம்பிய நலனே!

In order to feed on the white male vāḷai fish
that rose, longing for food, in the long dark pool,
a heron, afraid its footsteps might be known,
stealthily slinks by like a thief entering a guarded house:
such is the ghat of the man from the town!
Let whatever happen, happen! Is there any shame now?
Let him just come to our settlement!
As his women with collyrium-lined eyes streaked with red look on,
I will seize his garland and his garment,
and, as the Āryas tie a great bull elephant trained by cows,
making my arms the tethering post, I will bind him with my hair
and take hold of his chest;
and if I do not do so, like the wealth of one who hoarded
without giving to those who sought him with longing,
let my beauty, watched over by mother,
suffer without spreading and being revealed to the world!