Akananuru 277

277

தண்கதிர் மண்டிலம் அவிர்அறச் சாஅய்ப்
பகலழி தோற்றம் போலப், பையென
நுதல்ஒளி கரப்பவும், ஆள்வினை தருமார்,
தவலில் உள்ளமொடு எஃகுதுணை ஆகக்,
கடையல குரலம் வாள்வரி உழுவை
பேழ்வாய்ப் பிணவின் விழுப்பசி நோனாது
இரும்பனஞ் செறும்பின் அன்ன பரூஉமயிர்ச்,
சிறுகண், பன்றி வருதிறம் பார்க்கும்
அத்தம்ஆர் அழுவத்து ஆங்கண் நனந்தலை,
பொத்துடை மரத்த புகர்படு நீழல்,
ஆறுசெல் வம்பலர் அசையுநர் இருக்கும்,
ஈரம்இல், வெஞ்சுரம் இறந்தோர் நம்வயின்
வாராஅளவை- ஆயிழை!- கூர்வாய்
அழல்அகைந் தன்ன காமர் துதைமயிர்
மனைஉறை கோழி மறனுடைச் சேவல்
போர்எரி எருத்தம் போலக் கஞலிய
பொங்கழல் முருக்கின் எண்குரல் மாந்தி,
சிதர்சிதர்ந்து உகுத்த செவ்வி வேனில்
வந்தன்று அம்ம, தானே;
வாரார் தோழி! நம் காத லோரே.

Slowly, like the ruined face of day when the cool-rayed disc fades
and its radiance is wholly lost,
the brightness of her forehead hides away.
Yet in order to bring back wealth through effort,
with an unyielding mind and a blade as companion,
in the wide expanses of the deep wilderness path
where a bright-striped tiger with a hollow-sounding roar,
unable to bear the intense hunger of its gaping-mouthed mate,
watches for the coming of a boar with thick bristles,
like the fibers of the dark palmyra, and small eyes;
in the mottled shade of hollow trees,
where wayfarers walking the road rest and wait;
though he traversed the dry, burning wilderness,
he has not yet returned to our side, O adorned woman!
Devouring the clusters of flowers of the flame-bright palāśa,
which resemble the battle-burning neck
of a valiant fighting cock that dwells in a home,
with its sharp beak and lovely thick plumage like kindle flame,
the season of summer has arrived,
shedding and scattering dry petals!
Yet he does not return, friend, our lover!