Akananuru 279

279

'நட்டோ ர் இன்மையும், கேளிர் துன்பமும்,
ஒட்டாது உறையுநர் பெருக்கமும், காணூஉ
ஒருபதி வாழ்தல் ஆற்றுப தில்ல
பொன்னவிர் சுணங்கொடு செறிய வீங்கிய
மென்முலை முற்றம் கடவா தோர்' என,
நள்ளென் கங்குலும் பகலும் இயைந்து இயைந்து
உள்ளம் பொத்திய உரம்சுடு கூர்எரி
ஆள்வினை மாரியின் அவியா, நாளும்
கடறுஉழந்து இவணம் ஆகப், படர்உழந்து
யாங்குஆ குவள்கொல் தானே - தீம்தொடை
விளரி நரம்பின் நயவரு சீறுயாழ்
மலிபூம் பொங்கர் மகிழ்குரற் குயிலொடு
புணர்துயில் எடுப்பும் புனல்தெளி காலையும்,
நம்முடை மதுகையள் ஆகி, அணிநடை
அன்னமாண் பெடையின் மென்மெல இயலிக்,
கையறு நெஞ்சினள், அடைதரும்
மைஈர் ஓதி மாஅ யோளே?

‘Seeing the lack of friends, the distress of kin,
and the flourishing of those who dwell in enmity,
those who do not cross the courtyard of soft breasts,
swollen full with gold-glancing spots,
can indeed bear to live in the same town!’
Thinking thus, day and night coming in close succession,
the sharp fire that consumed the heart and scorched my resolve
was not quenched even by the rain of my industrious effort;
as I endure the rocky wilderness every day,
how does she fare, bearing her sorrow—
she of dark wet tresses and dark complexion,
who, in the clear water-bearing dawn that awakens from entwined sleep
along with the cuckoo of joyous voice upon branches brimming with flowers,
and the sweet tuning of the viḷari note on the pleasing small yāḻ,
held her trust in me, and, moving gently
like a lovely female swan of graceful gait,
approached me with a helpless heart?