Akananuru 283

283

நன்னெடுங் கதுப்பொடு பெருந்தோள் நீவிய!
நின்னிவண் ஒழிதல் அஞ்சிய என்னினும்,
செலவுதலைக் கொண்ட பெருவிதுப்பு உறுவி
பல்கவர் மருப்பின் முதுமான் போக்கிச்,
சில்உணாத் தந்த சீறூர்ப் பெண்டிர்
திரிவயின், தெவுட்டும் சேண்புலக் குடிஞைப்
பைதன் மென்குரல் ஐதுவந்து இசைத்தொறும்,
போகுநர் புலம்பும் ஆறே ஏகுதற்கு
அரிய ஆகும்என் னாமைக், கரிமரம்
கண்அகை இளங்குழை கால்முதற் கவினி,
விசும்புடன் இருண்டு, வெம்மை நீங்கப்,
பசுங்கண் வானம் பாய்தளி பொழிந்தெனப்,
புல்நுகும்பு எடுத்த நல்நெடுங் கானத்து,
ஊட்டுறு பஞ்சிப் பிசிர்பரந் தன்ன,
வண்ண மூதாய் தண்நிலம் வரிப்ப,
இனிய ஆகுக தணிந்தே
இன்னா நீப்பின் நின்னொடு செலற்கே.

O you who caressed my long, fine tresses and broad shoulders! / Rather than me, who feared being left behind here,
she who resolved to depart is struck with great haste!
Without saying, ‘The path where travelers lament / whenever the soft, mournful call of the forest owl in distant lands
hoots gently as women of tiny hamlets move about, / having parted with old stags of branched antlers to provide scarce food,
is difficult to tread’ — / may the pathways be sweet and calmed,
so that, fleeing the pain of separation, [she] may go with you / through the fine, long forest where grass sprouts
as the cool-eyed sky poured down driving showers, / the sky darkening all around and heat vanishing,
so that tender shoots burst from buds on charred trees, adorning their trunks, / and colorful velvet mites streak the cool earth,
as if bits of dyed cotton were scattered about!