Akananuru 285

285

'ஒழியச் சென்மார், செல்ப' என்று, நாம்
அழிபடர் உழக்கும் அவல நெஞ்சத்து
எவ்வம் இகந்துசேண் அகல, வைஎயிற்று
ஊன்நகைப் பிணவின் உறுபசி களைஇயர்,
காடுதேர் மடப்பிணை அலறக் கலையின்
ஓடுகுறங்கு அறுத்த செந்நாய் ஏற்றை
வெயில்புலந்து இளைக்கும் வெம்மைய, பயில்வரி
இரும்புலி வேங்கைக் கருந்தோல் அன்ன
கல்எடுத்து எறிந்த பல்கிழி உடுக்கை
உலறுகுடை வம்பலர் உயர்மரம் ஏறி,
ஏறுவேட்டு எழுந்த இனம்தீர் எருவை
ஆடுசெவி நோக்கும் அத்தம், பணைத்தோள்
குவளை உண்கண் இவளும் நம்மொடு
வரூஉம் என்றனரே, காதலர்
வாராய், தோழி! முயங்குகம் பலவே.

"He will leave, departing so that we remain behind,"
we thought, and while our sorrowing heart suffered ruining grief,
so that our distress was dispelled and cast far away,
—in the wilderness path where, to relieve the fierce hunger of his sharp-toothed, flesh-smiling mate,
a red dog sire cuts the running thigh of a stag while the simple doe roams the forest wailing,
and pants, distressed by the sun’s fierce heat;
and wayfarers wearing dried, torn umbrellas of many tatters, resembling the dark skin of kino trees with black tiger stripes,
cast aside onto rocks, climb high trees,
while eagles, separated from their flock and seeking a male [stag], gaze down at [the dog's] moving ears—
our lover said: "She too, with bamboo-like arms
and eyes dark with kohl like blue water lilies, will come with us!"
Come here, friend! Let us embrace him many times.