Akananuru 287

287

தொடிஅணி முன்கைத் தொகுவிரல் குவைஇப்,
படிவ நெஞ்சமொடு பகல்துணை ஆக,
நோம்கொல்? அளியள் தானே!- தூங்குநிலை,
மரைஏறு சொறிந்த மாத்தட் கந்தின்
சுரைஇவர் பொதியில் அம்குடிச் சீறூர்
நாட்பலி மறந்த நரைக்கண் இட்டிகை,
புரிசை மூழ்கிய பொரி அரை ஆலத்து
ஒருதனி நெடுவீழ் உதைத்த கோடை
துணைப் புறா இரிக்கும் தூய்மழை நனந்தலைக்,
கணைக்கால் அம்பிணை ஏறுபுறம் நக்க,
ஒல்குநிலை யாஅத்து ஓங்குசினை பயந்த
அல்குறு வரிநிழல் அசையினம் நோக்க,
அரம்புவந்து அலைக்கும் மாலை,
நிரம்பா நீள்இடை வருந்துதும் யாமே.

Gathering her bunched fingers of her bracelet-adorned forearm [to support her chin],
with an ascetic heart, having only the daytime for company,
does she grieve? She is truly pitiable!—
In the small village of lovely homes where wild pepper vines creep over the public hall with massive carved pillars,
where a standing male sambar rubbed itself,
where bricks of grey surface have forgotten their dawn oblations,
and the single, long hanging root of a rough-trunked banyan rooted in the fortress wall was kicked by the summer wind,
scattering pairs of pigeons in the pure-raining wide space;
while a shapely-legged, beautiful doe licks the back of the male,
we watch our resting herd under the declining, striped shade shed by the lofty branches of a drooping yā tree,
and at evening time, when deep sorrow comes to torment,
we suffer on this endless, long road.