Akananuru 288

288

சென்மதி; சிறக்க; நின் உள்ளம்! நின்மலை
ஆரம் நீவிய அம்பகட்டு மார்பினை,
சாரல் வேங்கைப் படுசினைப் புதுப்பூ
முருகுமுரண் கொள்ளும் உருவக் கண்ணியை,
எரிதின் கொல்லை இறைஞ்சிய ஏனல்,
எவ்வம் கூரிய, வைகலும் வருவோய்!
கனிமுதிர் அடுக்கத்துஎம் தனிமை காண்டலின்
எண்மை செய்தனை ஆகுவை; நண்ணிக்
கொடியோர் குறுகும் நெடிஇருங் குன்றத்து,
இட்டுஆறு இரங்கும் விட்டுஒளிர் அருவி
அருவரை இழிதரும் வெருவரு படாஅர்க்
கயந்தலை மந்தி உயங்குபசி களைஇயர்,
பார்ப்பின் தந்தை பழச்சுளை தொடினும்,
நனிநோய் ஏய்க்கும் பனிகூர் அடுக்கத்து,
மகளிர் மாங்காட்டு அற்றே துகள் அறக்
கொங்தொடு உதிர்த்த கதுப்பின்,
அம்தீம் கிளவித் தந்தை காப்பே!

Go then; let your purpose prosper! With a handsome, broad chest rubbed with sandalwood from your mountain,
wearing an attractive chaplet of fresh flowers from the hanging boughs of hillside kino trees,
that rivals the beauty of Murukaṉ,
you who come every day when grief intensifies in the burnt-slash field of bent millet!
Because you saw our solitude on the slope of ripening fruit,
you have made light of us. In the long, dark mountain where cruel men draw near,
where white-gleaming waterfalls roar along narrow paths
and plunge down fearful slopes of sheer cliffs—if the father of an infant monkey,
to relieve the weary hunger of a tender-headed female monkey, should merely touch a fruit flake,
it seems a great crime on this chill-abounding hillside,
just like the mango grove of women [forbidden by Naṉṉaṉ]—
such is the father’s guard over her whose hair sheds flawless pollen,
she of lovely, sweet speech!