Akananuru 289

289

சிலைஏ றட்ட கணைவீழ் வம்பலர்
உயர்பதுக்கு இவர்ந்த ததர்கொடி அதிரல்
நெடுநிலை நடுகல் நாட்பலிக் கூட்டும்
சுரனிடை விலங்கிய மரன்ஓங்கு இயவின்,
வந்து, வினை வலித்த நம்வயின், என்றும்
தெருமரல் உள்ளமொடு வருந்தல் ஆனாது,
நெகிழா மென்பிணி வீங்கிய கைசிறிது
அவிழினும், உயவும் ஆய்மடத் தகுவி;
சேண்உறை புலம்பின் நாள்முறை இழைத்த
திண்சுவர் நோக்கி, நினைந்து கண்பனி,
நெகிழ்நூல் முத்தின், முகிழ்முலைத் தெறிப்ப,
மைஅற விரிந்த படைஅமை சேக்கை
ஐமென் தூவி அணைசேர்பு அசைஇ
மையல் கொண்ட மதன்அழி இருக்கையள்
பகுவாய்ப் பல்லி படுதொறும் பரவி;
'நல்ல கூறு' என நடுங்கிப்
புல்லென் மாலையொடு பொரும்கொல் தானே?

Where wayfarers, fallen to arrows shot from drawn bows,
have tall burial cairns overgrown with dense athiral creepers,
brought near the tall hero stones receiving morning offerings,
along the high tree-lined path that traverses the wilderness,
we arrived, compelled by work; but she, who never ceases grieving with a bewildered mind,
and feels distressed with fine modest grace if the arms bound tightly in unslackened soft embrace loosen even slightly—
looking at the strong wall where she marked the days of my far-dwelling loneliness,
thinking of me, as eye-dew splashes upon her bud-like breasts like loose-strung pearls,
sinking into the pillow of fine soft down on the faultlessly spread bed,
she remains in a posture of ruined strength, seized by confusion;
and whenever a wide-mouthed gecko calls, she prays to it,
trembling, saying: "Speak good omens!"
Does she fight with the pale, lonely evening?