Akananuru 305

305

பகலினும் அகலா தாகி யாமம்
தவலில் நீத்தமொடு ஐயெனக் கழியத்
தளிமழை பொழிந்த தண்வரல் வாடையொடு
பனிமீக் கூரும் பைதற் பானாள்
பருகு வன்ன காதலொடு திருகி
மெய்புகு வன்ன கைகவர் முயக்கத்து
ஓருயிர் மாக்களும் புலம்புவர் மாதோ
அருளி லாளர் பொருள்வயின் அகல
எவ்வம் தாங்கிய இடும்பை நெஞ்சத்து
யானெவன் உளனே- தோழி!- தானே
பராரைப் பெண்ணைச் சேக்குங் கூர்வாய்
ஒரு தனி அன்றில் உயவுக்குரல் கடைஇய
உள்ளே கனலும் உள்ளம் மெல்லெனக்
கனைஎரி பிறப்ப ஊதும்
நினையா மாக்கள் தீங்குழல் கேட்டே?

Midnight, with its unfailing torrent,
passes slowly, not moving away even like day.
In this desolate midnight where dew deepens,
along with the cool north wind that brings drizzling rain,
even beings sharing a single life—
twined together with a love like drinking,
in an embrace of grasping hands that is like entering the body—
will feel lonely and lament!
While the ungracious one has departed for the sake of wealth,
with a heart bearing affliction and filled with distress,
how can I stay alive, O confidante,
hearing the cruel flute of thoughtless people
that blows so that dense fire gently sparks
within my heart that burns inside,
driven by the distressed cry of a lone solitary aṉṟil bird
perched on a thick-trunked palmyra tree with sharp beak?