Akananuru 306

306

பெரும்பெயர் மகிழ்ந! பேணா தகன்மோ!
பரந்த பொய்கைப் பிரம்பொடு நீடிய
முட்கொம் பீங்கைத் துய்த்தலைப் புதுவீ
ஈன்ற மாத்தின் இளந்தளிர் வருட
ஆர்குருகு உறங்கும் நீர்சூழ் வளவயற்
கழனிக் கரும்பின் சாய்ப்புறம் ஊர்ந்து
பழன யாமை பசுவெயிற் கொள்ளும்
நெல்லுடை மறுகின் நன்னர் ஊர!
இதுவோ மற்றுநின் செம்மல்? மாண்ட
மதியேர் ஒள்நுதல் வயங்கிழை ஒருத்தி-
இகழ்ந்த சொல்லுஞ் சொல்லிச் சிவந்த
ஆயிதழ் மழைக்கண் நோயுற நோக்கித்
தண்ணறுங் கமழ்தார் பரீஇயினள் நும்மொடு
ஊடினள்- சிறுதுனி செய்தெம்
மணன்மலி மறுகின் இறந்திசி னோளே.

O lord of great renown from the agricultural landscape!
Depart without cherishing me!
O lord of a fine town with rice-stocked streets,
where along the wide pool, by the rotang, the thorny boughs of the īṅkai
with soft-headed fresh blossoms stretch forth
to stroke the tender shoots of the mango that has borne fruit,
where the feeding egret sleeps in the fertile fields encircled by water,
and the wetland tortoise, creeping over the bent stalks of field sugarcane,
basks in the fresh sunshine!
Is this your noble dignity? A woman of flawless,
moon-like bright forehead and shining jewels,
saying contemptuous words,
looking with distress from her red, beautiful-petaled, rain-like cool eyes,
snapped your cool, fragrant garland
and sulked with you—and creating a petty grudge,
she crossed our sand-filled street.