Akananuru 31

31

நெருப்புஎனச் சிவந்த உருப்புஅவிர் மண்டிலம்
புலங்கடை மடங்க தெறுதலின், ஞொள்கி,
"நிலம்புடை பெயர்வது அன்றுகொல், இன்று?" என
மன்உயிர் மடிந்த மழைமாறு அமையத்து,
இலைஇல ஓங்கிய நிலைஉயர் யாஅத்து
மேற்கவட்டு இருந்த பார்ப்பினங் கட்குக்
கல்லுடைக் குறும்பின் வயவர் வில்இட,
நிணவரிக் குறைந்த நிறத்த அதர்தொறும்,
கணவிர மாலை அடூஉக் கழிந்தன்ன
புண்உமிழ் குருதி பரிப்பக் கிடந்தோர்
கண்உமிழ் கழுகின் கானம் நீந்திச்,
'சென்றார்' என்பு இலர் -தோழி!- வென்றியொடு
வில்இலைத்து உண்ணும் வல்ஆண் வாழ்க்கைத்
தமிழ்கெழு மூவர் காக்கும்
மொழிபெயர் தேஎத்த பன்மலை இறந்தே.

Because the sun's scorching orb, red as fire, / beat down till the furthest edges of the land wilted, shrivelling, / at the rainless season when enduring living beings languished, wondering: / "Will the earth shift from its place today?" / for the sake of the fledglings perched on the high boughs / of tall, leafless yā trees, / as the warriors from the stony fortresses shot their bows, / across all the paths where the flesh was slashed in streaks of fat, / those who lay with blood pouring from wounds / as though slaughtered with garlands of red oleander flowers, / while kites with blazing eyes pecked at their eyes—swimming across such a forest, / they say: 'He has not gone,' O companion! / across many mountains into the foreign-tongued lands / guarded by the Three Kings of Tamil lands / whose strong and manly living is to feed on the fruit of their bows with victory.