Akananuru 32

32

நெருநல் எல்லை ஏனல் தோன்றிச்
திருமணி ஒளிர்வரும் பூணன் வந்து,
புரவலன் போலும் தோற்றம் உறழ்கொள,
இரவல் மாக்களின் பணிமொழி பயிற்றிச்,
சிறுதினைப் படுகிளி கடீஇயர், பன்மாண்
குளிர்கொள் தட்டை மதன்இல புடையாச்
'சூரர மகளிரின் நின்ற நீமற்று
யாரையோ? எம் அணங்கியோய்! உண்கு' எனச்
சிறுபுறம் கவையினனாக, அதற்கொண்டு
இகுபெயல் மண்ணின் ஞெகிழ்பு, அஞர்உற்ற என்
உள்அவன் அறிதல் அஞ்சி, உள்இல்
கடிய கூடு, கைபிணி விடாஅ
வெரூஉம் மான் பிணையின் ஒரீஇ, நின்ற
என்உரத் தகைமையின் பெயர்த்து, பிறிதுஎன்வயின்
சொல்ல வல்லிற்றும் இலனே; அல்லாந்து,
இனம்தீர் களிற்றின் பெயர்ந்தோன் இன்றும்
தோலாவாறு இல்லை- தோழி! நாம் சென்மோ,
சாய்இறைப் பணைத்தோட் கிழமை தனக்கே
மாசு இன் றாதலும் அறியான், ஏசற்று,
என்குறைப் புறனிலை முயலும்
அங்க ணாளனை நகுகம், யாமே!

Yesterday at daytime, appearing at the millet field, / he came wearing jewels flashing with precious gems; / with an appearance resembling a kingly protector, / he spoke soft, pleading words like begging folk; / as I beat the clapper of many uses without force / to chase the parrots descending on the small millet, / saying, 'You who stand like a goddess of the mountains, / who are you? O you who torment us! Let us partake,' / he embraced my slender back; thereupon, / melting like earth in heavy downpour, fearing / he might discern my inner distress, / like a frightened hind trapped in an inner pen, / unable to free its tied legs, / I stepped back and stood with firm resolve, / so that he was unable to utter another word to me; disheartened, / like a bull elephant parted from its herd, he turned back; even today, / he is sure to come—O companion, shall we go? / Not knowing that the right over my soft-shouldered plump arms / is blameless and his own, / so that, feeling helpless, he strives to stand outside seeking my favour: / let us laugh at that gracious lord!