Akananuru 312

312

நெஞ்சுடன் படுதலின் ஒன்றுபுரிந் தடங்கி
இரவின் வரூஉம் இடும்பை நீங்க
வரையக் கருதும் ஆயின் பெரிதுவந்து
ஓங்குவரை இழிதரும் வீங்குபெயல் நீத்தம்
காந்தளஞ் சிறுகுடிக் கௌவை பேணாது
அரிமதர் மழைக்கண் சிவப்ப நாளைப்
பெருமலை நாடன் மார்புபுணை யாக
ஆடுகம் வம்மோ- காதலம் தோழி!
வேய்பயில் அடுக்கம் புதையக் கால்வீழ்த்து
இன்னிசை முரசின் இரங்கி ஒன்னார்
ஓடுபுறம் கண்ட தாள்தோய் தடக்கை
வெல்போர் வழுதி செல்சமத் துயர்த்த
அடுபுகழ் எஃகம் போலக்
கொடிபட மின்னிப் பாயின்றால் மழையே!

Since his heart consents, wishing for unity and restraining himself,
so that the suffering of coming at night may cease,
if he intends to marry, rejoicing greatly,
in the swollen flood of heavy rain descending the tall mountain,
heedless of the scandal in the small hamlet of gloriosa lilies,
so that our streaked, lustrous, cool eyes turn red, tomorrow,
making the chest of the lord of the great mountain our raft,
let us bathe, come, O beloved confidante!
Covering the bamboo-dense mountain slopes, dropping sheets of rain,
rumbling like a sweet-sounding drum, like the battle-famous spear
raised in ongoing war by Vaḻuti of victorious battles,
whose long hands touch his knees, who saw the fleeing backs of his foes,
flashing like a banner, the rain has pounced!