Akananuru 314

314

நீலத் தன்ன நீர்பொதி கருவின்
மாவிசும் பதிர முழங்கி ஆலியின்
நிலம்தண் ணென்று கானங் குழைப்ப
இனந்தேர் உழவர் இன்குரல் இயம்ப
மறியுடை மடப்பிணை தழீஇப் புறவின்
திரிமருப் பிரலை பைம்பயிர் உகள
ஆர்பெயல் உதவிய கார்செய் காலை
நூனெறி நுணங்கிய கானவில் புரவிக்
கல்லெனக் கறங்குமணி இயம்ப வல்லோன்
வாய்ச்செல வணக்கிய தாப்பரி நெடுந்தேர்
ஈர்ம்புறவு இயங்குவழி அறுப்பத் தீந்தொடைப்
பையுள் நல்யாழ் செவ்வழி பிறப்ப
இந்நிலை வாரார் ஆயின் தந்நிலை
எவன்கொல்? பாண! உரைத்திசிற் சிறிதெனக்
கடவுட் கற்பின் மடவோள் கூறச்
செய்வினை அழிந்த மையல் நெஞ்சில்
துனிகொள் பருவரல் தீர வந்தோய்!
இனிதுசெய் தனையால் வாழ்கநின் கண்ணி!
வேலி சுற்றிய வால்வீ முல்லைப்
பெருந்தார் கமழும் விருந்தொலி கதுப்பின்
இன்னகை இளையோள் கவவ
மன்னுக பெரும! நின் மலர்ந்த மார்பே!

In the dark expanse of sky, like sapphire, pregnant with water,
thunder resounds; with drops of rain
the ground grows cool, the forest puts forth green shoots;
ploughmen, seeking their teams, raise sweet voices;
encircling his tender mate with their fawn, in the forest tract
the blackbuck with twisted horns leaps across green sprouts—
in this morning brought by dark clouds that offer copious showers,
as the tall chariot, drawn by swift horses reined in
by the skillful charioteer to obey his mouth's command,
with bells ringing loudly on steeds trained according to rules of horsemanship,
cuts through the pathways of the moist woodland,
and on the sweet-stringed, fine, sorrowful yāḻ the cevvaḻi melody arises—
when the innocent woman of divine chastity said,
‘If he does not arrive in this state, what will his state be?
Tell me a little, O bard!’,
you have come to dispel the deep distress in her confused heart that lost its will to work!
You have done sweetly! May your garland live!
While she of sweet smiles and youthful beauty embraces you,
her abundant, fragrant hair smelling of the great garland
of white-flowering jasmine intertwined on fences,
may your broad chest endure, O lord!