Akananuru 315

315

'கூழையுங் குறுநெறிக் கொண்டன முலையும்
சூழி மென்முகஞ் செப்புடன் எதிரின
பெண்துணை சான்றனள் இவளெனப் பன்மாண்
கண்துணை ஆக நோக்கி நெருநையும்
அயிர்த்தன்று மன்னே நெஞ்சம்! பெயர்த்தும்
அறியா மையிற் செறியேன் யானே
பெரும்பெயர் வழுதி கூடல் அன்னதன்
அருங்கடி வியனகர்ச் சிலம்புங் கழியாள்
சேணுறச் சென்று வறுஞ்சுனைக்கு ஒல்கி
புறவுக்குயின்று உண்ட புன்காய் நெல்லிக்
கோடை யுதிர்த்த குவிகண் பசுங்காய்
அறுநூற் பளிங்கின் துளைக்காசு கடுப்ப
வறுநிலத் துதிரும் அத்தம் கதுமெனக்
கூர்வேல் விடலை பொய்ப்பப் போகிச்
சேக்குவள் கொல்லோ தானே- தேக்கின்
அகலிலை குவித்த புதல்போல் குரம்பை
ஊன்புழுக்கு அயரும் முன்றில்
கான்கெழு வாழ்நர் சிறுகுடி யானே.

‘Her tresses have taken on short curls, and her breasts,
with soft tips rounded, compete with caskets;
she has become fully fit for womanhood’—so many times
looking at her as my eye's companion, even yesterday
my heart was truly suspicious! And yet,
not knowing, I did not keep her confined!
Without even removing the anklets in her vast mansion, hard to guard,
which is like the Kūṭal of the great-named Vaḻuti,
going far away, drooping beside dry water-holes,
in the desert pathway where fresh, round-eyed green fruits of the gooseberry,
pecked and eaten by forest birds and shaken down by the summer wind,
fall upon the barren ground like pierced beads of crystal from broken necklaces—
suddenly going with the youth of the sharp spear who deceived me,
will she indeed rest in the small hamlet of the forest dwellers,
where they cook meat in the front yard of huts
resembling bushes heaped with broad leaves of teak?