Akananuru 328

328

வழையமல் அடுக்கத்து வலனேர்பு வயிரியர்
முழவதிர்ந் தன்ன முழக்கத்து ஏறோடு
உரவுப்பெயல் பொழிந்த நள்ளென் யாமத்து
அரவின் பைந்தலை இடறிப் பானாள்
இரவின் வந்தெம் இடைமுலை முயங்கித்
துனிகண் அகல வளைஇக் கங்குலின்
இனிதின் இயைந்த நண்பவர் முனிதல்
தெற்றுஆ குதல்நற்கு அறிந்தனம் ஆயின்
இலங்குவளை நெகிழப் பரந்துபடர் அலைப்பயாம்
முயங்குதொறும் முயங்குதொறும் உயங்க முகந்துகொண்டு
அடக்குவம் மன்னோ- தோழி!- மடப்பிடி
மழைதவழ் சிலம்பிற் கடுஞ்சூல் ஈன்று
கழைதின் யாக்கை விழைகளிறு தைவர
வாழையஞ் சிலம்பிற் றுஞ்சும்
சாரல் நாடன் சாயல் மார்பே!

On slopes rich with mountain mangoes, rising to the right,
with thunder pealing like the drums of bardic dancers,
a powerful rain poured in the dead of night;
stumbling over the fresh hoods of snakes in the midnight hour,
he came at night, embraced my bosom, and circling me,
made my sorrow vanish, sweetly uniting with me in the dark.
If we had known clearly that such love would turn to hostility,
as shining bangles slip and vast afflictions torment us,
every time we embraced, whenever we embraced,
we would have gathered him in and held him tight, O friend!—
the tender chest of the lord of the slopes
where a gentle female elephant gives birth after a heavy pregnancy
upon the mist-crept hill, and as her body that chewed bamboo is caressed
by the desiring bull elephant, she sleeps upon the plantain-covered ridge!