Akananuru 329

329

பூங்கணும் நுதலும் பசப்ப நோய்கூர்ந்து
ஈங்கியான் வருந்தவும் நீங்குதல் துணிந்து
வாழ்தல் வல்லுநர் ஆயின் காதலர்
குவிந்த குரம்பை அங்குடிச் சீறூர்ப்
படுமணி இயம்பப் பகலியைந்து உமணர்
கொடுநுகம் பிணித்த செங்கயிற்று ஒழுகைப்
பகடுஅயாக் கொள்ளும் வெம்முனைத் துகள்தொகுத்து
எறிவளி சுழற்றும் அத்தம் சிறிதசைந்து
ஏகுவர் கொல்லோ தாமே.. பாய்கொள்பு
உறுவெரிந் ஒடிக்கும் சிறுவரிக் குருளை
நெடுநல் யானை நீர்நசைக் கிட்ட
கைகறித்து உரறும் மைதூங்கு இறும்பில்
புலிபுக்கு ஈனும் வறுஞ்சுனைப்
பனிபடு சிமையப் பன்மலை இறந்தே.

While my flower-like eyes and forehead turn pale,
and pining deeply I suffer here, if our lover
has resolved to depart and is able to live on,
will he rest even briefly and then travel across the wasteland,
where the howling wind whirls up dust from the fierce battlefront
where oxen take rest, freed from red ropes hitched to curved yokes
by salt merchants joining together in the day, with bells tolling
in little hamlets of dense huts and fair homes?—
having crossed many mountains with frost-bound peaks and dry springs
where tigers enter and give birth in dark, hanging groves,
and where a young tiger with small stripes leaps and breaks the strong back
of a tall, noble elephant who, longing for water, reaches out his trunk, screams, and roars.