Akananuru 330

330

கழிப்பூக் குற்றுங் கானல் அல்கியும்
வண்டல் பாவை வரிமணல் அயர்ந்தும்
இன்புறப் புணர்ந்தும் இளிவரப் பணிந்தும்
தன்றுயர் வெளிப்பட தவறில் நம்துயர்
அறியா மையின் அயர்ந்த நெஞ்சமொடு
செல்லும் அன்னோ மெல்லம் புலம்பன்!
செல்வோன் பெயர்புறத்து இரங்கி முன்னின்று
தகைஇய சென்றவென் நிறையில் நெஞ்சம்
எய்தின்று கொல்லோ தானே? எய்தியும்
காமஞ் செப்ப நாணின்று கொல்லோ
உதுவ காணவர் ஊர்ந்த தேரே
குப்பை வெண்மணற் குவவுமிசை யானும்
எக்கர்த் தாழை மடல்வயி னானும்
ஆய்தொடிப் பாசடும்பு அரிய ஊர்பிழிபு
சிறுகுடிப் பரதவர் பெருங்கடன் மடுத்த
கடுஞ்செலற் கொடுந்திமில் போல
நிவந்துபடு தோற்றமொடு இகந்துமா யும்மே!

Gathering flowers in the backwaters, staying in the littoral woods,
playing with crab-images on the striped sand,
uniting in delight, bowing low in utter humility,
making his own anguish manifest, yet because of his incomprehension
of our blameless anguish, with an unconcerned heart,
alas, the lord of the soft seashore departs!
Standing before him, grieving behind him as he goes,
did my lacking-in-resolve heart go to restrain him,
and reach him? Even if it reached him,
was it too shy to speak of desire?
Look there! The chariot he rode,
upon the heap of white sand dunes,
and by the leaves of the screwpine on the shore,
crushing the delicate creeping adambu vines with fine bracelets [of petals],
like the fast-moving curved boat launched into the vast sea
by the fishermen of the small hamlet,
vanishes, disappearing as its rising form fades away!