Akananuru 331

331

நீடுநிலை அரைய செங்குழை இருப்பைக்
கோடுகடைந் தன்ன கொள்ளை வான்பூ
ஆடுபரந் தன்ன ஈனல் எண்கின்
சேடுசினை உரீஇ உண்ட மிச்சில்
பைங்குழை தழையர் பழையர் மகளிர்
கண்திரள் நீள்அமைக் கடிப்பிற் றொகுத்து
குன்றகச் சிறுகுடி மறுகுதொறும் மறுகும்
சீறூர் நாடு பலபிறக் கெரழியச்
சென்றோர் அன்பிலர்- தோழி!- என்றும்
அருந்துறை முற்றிய கருங்கோட்டுச் சீறியாழ்ப்
பாணர் ஆர்ப்பப் பல்கலம் உதவி
நாளவை இருந்த நனைமகிழ் திதியன்
வேளிரொடு பொரீஇய கழித்த
வாள்வாய் அன்ன வறுஞ்சுரம் இறந்தே!

On the tall-trunked, red-sprouted iruppai tree,
the abundant white flowers, as if turned on a lathe,
are the leftovers eaten after tearing down high branches
by the female bear whose litter is like scattered play-counters;
the hunter women, wearing aprons of fresh foliage,
gather them with sticks of knot-clustered, long bamboo,
and wander through every street of the small hamlets in the hill country;
leaving behind many such little village lands,
he who went has no love, my friend!—
having crossed the barren wilderness, sharp as the blade of a sword
drawn to wage war against the Vēḷir
by Titiyaṉ of liquor-induced joy, who sat in the daily assembly
bestowing many vessels, as bards with small lutes
of black stems tuned to difficult modes sang loudly!