Akananuru 337

337

'சாரல் யாஅத்து உயர்சினை குழைத்த
மாரி ஈர்ந்தளிர் அன்ன மேனிப்
பேர்அமர் மழைக்கண் புலம்புகொண்டு ஒழிய
ஈங்குப்பிரிந்து உறைதல் இனிதன்று ஆகலின்
அவணதாகப் பொருள் என்று உமணர்
கணநிரை அன்ன பல்காற் குறும்பொறைத்
தூதொய் பார்ப்பான் மடிவெள் ளோலைப்
படையுடைக் கையர் வருதிறம் நோக்கி
'உண்ணா மருங்குல் இன்னோன் கையது
பொன்னா குதலும் உண்டு' எனக் கொன்னே
தடிந்துஉடன் வீழ்த்த கடுங்கண் மழவர்
திறன்இல் சிதாஅர் வறுமை நோக்கிச்
செங்கோல் அம்பினர் கைந்நொடியாப் பெயரக்
கொடிவிடு குருதித் தூங்குகுடர் கறீஇ
வரிமரல் இயவின் ஒருநரி ஏற்றை
வெண்பரல் இமைக்கும் கண்பறி கவலைக்
கள்ளி நீழற் கதறுபு வதிய
மழைகண் மாறிய வெங்காட்டு ஆர்இடை
எமியம் கழிதந் தோயே- பனிஇருள்
பெருங்கலி வானம் தலைஇய
இருங்குளிர் வாடையொடு வருந்துவள் எனவே.

“‘Her body is like the cool, fresh shoot of the high-branched yā tree on the slope
sprouted by the rains; lest her wide, serene, rain-like eyes
be left in lonely desolation,
since living apart here brings no sweetness,
let wealth remain there!’—so saying,
where a brahmin carries an epistle, a folded white palm-leaf,
in the small hill tract of many rocks resembling a herd of salt-merchants’ pack-oxen,
and Maḻavar warriors with weapons in hand, observing his approach,
thought, ‘In the hands of this one with a starving belly,
there might just be gold,’ and needlessly
cut him down together, but seeing the poverty of his worthless rags,
snapped their fingers in disappointment with their straight arrows, and departed;
while a lone dog-fox on a path of striped sansevieria,
having gnawed at the hanging entrails dripping with trails of blood,
sits howling in the shade of a spurge bush
at a fork that catches the eye, where white pebbles gleam;
in such a difficult path of the hot forest where the cloud's eye has turned away,
you returned to us alone, thinking:
‘In the cold, dark night, when the loud, thundering sky pours rain,
she will suffer in the intensely cold north wind.’”