Akananuru 339

339

வீங்குவிசைப் பிணித்த விரைபரி நெடுந்தேர்
நோன்கதிர் சுமந்த ஆழிஆழ் மருங்கிற்
பாம்புஎன முடுகுநீர் ஓடக் கூம்பிப்
பற்றுவிடு விரலின் பயறுகாய் ஊழ்ப்ப
அற்சிரம் நின்றன்றாற் பொழுதே முற்பட
ஆள்வினைக்கு எழுந்த அசைவில் உள்ளத்து
ஆண்மை வாங்கக் காமம் தட்பக்
கவைபடு நெஞ்சம் கட்கண் அகைய
இருதலைக் கொள்ளி இடைநின்று வருந்தி
ஒருதலைப் படாஅ உறவி போன்றனம்
நோம்கொல்? அளியள் தானே- யாக்கைக்கு
உயிர்இயைந் தன்ன நட்பின் அவ்வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவுஅரி யோளே.

Fast horses bound with tightening speed [to] the long chariot;
in the ruts where its sturdy, spoke-bearing wheels have sunk,
water rushes and runs like a snake;
bean pods shrink and burst open like fingers that let go their clasp;
and the early-dew season has set in.
My manhood pushes me forward with an unwavering mind
that rose first for heroic enterprise; love holds me back.
My divided heart sparks with distress inside,
and I have become like an ant trapped in the middle
of a firebrand burning at both ends, unable to move to either side.
Does she suffer? Ah, she is to be pitied!
For her, whose intimacy is like life joined to body,
whose love is like that life living on,
parting is as hard to bear as death.