Akananuru 345

345

'விசும்புதளி பொழிந்து வெம்மை நீங்கித்
தண்பதம் படுதல் செல்கெனப் பன்மாண்
நாம்செல விழைந்தன மாக' ஓங்குபுகழ்க்
கான்அமர் செல்வி அருளலின் வெண்கால்
பல்படைப் புரவி எய்திய தொல்லிசை
நுணங்குநுண் பனுவற் புலவன் பாடிய
இனமழை தவழும் ஏழில் குன்றத்துக்
கருங்கால் வேங்கைச் செம்பூம் பிணையல்
ஐதுஏந்து அல்குல் யாம் அணிந்து உவக்கும்
சின்னாள் கழிக! என்று முன்னாள்
நம்மொடு பொய்த்தனர் ஆயினும் தம்மொடு
திருந்துவேல் இளையர் சுரும்புண மலைமார்
மாமுறி ஈன்று மரக்கொம்பு அகைப்ப
உறைகழிந்து உலந்த பின்றைப் பொறைய
சிறுவெள் அருவித் துவலையின் மலர்ந்த
கருங்கால் நுணவின் பெருஞ்சினை வான்பூச்
செம்மணற் சிறுநெறி கம்மென வரிப்பக்
காடுகவின் பெறுக- தோழி- ஆடுவளிக்கு
ஒல்குநிலை இற்றி ஒருதனி நெடுவீழ்
கல்கண் சீக்கும் அத்தம்
அல்குவெயில் நீழல் அசைந்தனர் செலவே.

‘As the skies have poured drops, the heat has departed,
and cool season has arrived, let us go!’—though we had desired greatly
to depart, in former days he lied to us, saying:
‘Because the goddess residing in the forest of lofty renown has granted grace,
so that we may wear on our slender, raised loins
the red-flower garland of black-stemmed vēṅkai from the mist-crawling Ēḻil hill,
sung by the poet of refined, subtle treatise, possessed of ancient fame,
who obtained white-legged horses of many hosts,
let a few days pass that we may rejoice!’
Even so, friend, as the young men with well-fashioned spears
wear them on their heads for bees to drink, when tree branches sprout forth dark shoots,
and the rain clouds having dispersed and vanished, on the hills,
the white flowers of large branches on black-stemmed nuṇavu trees,
which bloomed in the spray of tiny white cascades, pattern quickly
the narrow path of red sand, let the forest gain beauty!
And in the path where a single, long hanging root of a ficus,
bending in the blowing wind, sweeps the stony openings,
let them travel, resting in the shadows of the lingering sun!